Ήταν ένα μικρό καράβι.
Κι’ ο νόστος της επιστροφής μεγάλος.
Και η κάψα γιά το όνειρο του Ροδανού απολέμητη.
Και η αγκάλη της Κρητικής Γης απέραντη μάνα, σπαρτή με τον γόνο της Μεσογείου.
Και το Mourvèdre, ένιωσε γυρισμό, φύλαξε σκίρτημα μέσα του, μάθεψε πως τα χώματα κι’αν άλλα, πάλι δικά του είναι.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Βατόλακκος Χανίων, Κρήτη
Mourvèdre
Βαθύ πορφυρό. Ακόμα.
Κανονιστική αρχή ευζωϊσμού στην μύτη.
Ακρότατα μπαχαράτη, με cigar box, σκούρα σοκολάτα, γλυκόριζα, τριμμένο μοσχοκάρυδο και πάστα ινδοκάρυδου, δεν σταματάει εκεί. Μεγάλο βάθος κατάμαυρου φρούτου ανακτά τα ηνία με μαύρα φραγκοστάφυλα, chokeberries και σαμπούκο, έχοντας γενναίες ποσότητες κατεργασμένου δέρματος αλλά και πουρέ μαύρου σύκου, δίνει μετάβαση σε crème de cassis, ανισένιες βοτανικές νότες, αχνά γήϊνα ίχνη μαυροχώματος, μα και πίσσας.
Η ύπαρξη βερνικιού δεν ενοχλεί, αφού βουτάει μέσα στην μελάσα με ευελιξία.
Ολοκληρωτικό, καταιγιστικό, σαρωτικό στον θηριώδη ουρανίκο.
Η πολύ, πολύ πιπεράτη πρόσφυση, έρχεται να προστεθεί στο ήδη προαναφερθέν εξεζητημένο μπαχαρένιο πεδίο, με την στιβαρή, αμείλικτη οξύτητα, να μοιράζει το κατάμαυρο φρούτο σε κάθε γωνία. Ασφάλτινα κύματα συντάσσονται με τις γλυκύτατες, ισχυρές τανίνες, η τάρτα φραγκοστάφυλου επιτείνει την ηδύτητα έχοντας κοντινά το αντίστοιχο λικέρ, κλείνοντας το μάτι και σε λίγο παστίς, γιά το βοτανικό του πράγματος. Το σιρόπι σύκου δεν ζορίζεται να φασκιωθεί με την αίσθηση αίγλης του παλιού, κατεργασμένου δέρματος, ενώ η σοκολάτα μαζί με την μελάσα πλέουν σε μιά θάλασσα ηδονισμού, καταγράφοντας ένα σκιάχτρο γιά οποιονδήποτε νεοκοσμίτικο αντίπαλο θα θελήσει να αντιπαρατεθεί.
Μακρά, απίστευτα πιπεράτη, πολύ μπαχαρένια και σοκολατένια επίγευση, με την αναγωγική θέση του ορυκτού να λυσσάει να επισημάνει κάρβουνο και πίσσα. Η μελάσα και το στιλβωμένο δέρμα, μέσα σε εντεταμένη θέρμη από το αλκοόλ εξαναγκάζονται σε επανακαταγραφή του σπασμένου μαυροπίπερου.
Κακό γιά την γαστρονομία.
Αφήστε κάποια ποσότητα γιά το τέλος, και συνοδέψτε με ένα καλό πούρο και σκούρα ποιοτική σοκολάτα. Αν επιμένετε γιά το τραπέζι, μονοκούκι τετράποδο κυνήγι, πιό πολύ ελάφι ή ζαρκάδι, με σάλτσα κάστανου και σοκολάτας, πάντα γενναία γκλασαρισμένη, ή και μαύρων φρούτων του δάσους.
