Το τάμα του Ηλίου.
Εκεί, στον Νότο, που πιότερο λάμπει το κορμί του.
Στα πλακόστρωτα της καστρινής πολιτείας, στα από αλμύρα πέτρινα ντουβάρια.
Στα απλωτάρια τα αλώνια που λιάζονται οι αμπέλινοι καρποί λίγο μετά το θέρος.
Που ακόμα δίνει. Που ακόμα ζεματά.
ΠΟΠ Μονεμβασία, Βελιές Λακωνίας, Πελοπόννησος
Μονεμβασιά, Ασσύρτικο, Κυδωνίτσα, Ασπρούδες
Μέτριο προς βαθύ κεχριμπαρί, με κοραλί-κεραμιδί ανταύγειες.
Καταπληκτική μύτη με ευδιάκριτα αποθέματα πτητικότητας. Ναρκισσιστικά, εξαίσια αρώματα, χουρμάδων, αποξηραμένων ροδάκινων, με εκφραστική μελένια υπόσταση, χυμούν κατακτητικά.
Μέσα στο σκούρο μέλι, αναπτύσσονται διάδρομοι καφέ, σοκολάτας γάλακτος, νουγκατίνας, ενώ το τρυφηλό μπαχαράτο περιβάλλον επεξεργάζεται ξηρούς καρπούς και βοτανικά ψήγματα.
Χυμώδες λίπος γλύκας, επικαλύπτει τον ελαιώδη, σχεδόν γεμάτο ουρανίσκο, και με την βοήθεια της ξεσηκωτικής, ανάλαφρης οξύτητας, τεντώνει τα αρώματα γιά να ακουμπήσουν με μελάτα και καβουρντισμένα κύματα, ψητό πορτοκάλι και πορτοκαλάκι γλυκό, τους γευστικούς κάλυκες και το θυμικό. Έχοντας μπαχαράτη και ελαφρά ξηροκαρπάτη διάθεση, καφέϊνες και σοκολατένιες νύξεις, τυλίγουν τα χουρμαδένια και αποξηραμένα φρούτα, γιά να διεμβολιστούν όλα από ορυκτή ακίδα που τα ελαφρύνει, βοηθεία του αποξηραμένου βοτανικού θέματος, αλλά και του πολύ φιλικού αλκοόλ.
Όμορφη, σαγηνευτική και ορυκτή επίγευση, με συμπυκνωμένες επαναφορές των παραστάσεων, που τραβάνε σημαντικά πάνω από μέτρια το μήκος της.
Θα περίμενα κάτι καλύτερο από Diam 5.
Ιδανικά, με σοκολάτα και χουρμάδες.
Ραβανί, καταΐφι, κέικ πορτοκαλιού, χαλβάς Φαρσάλων, σιμιγδαλένιος χαλβάς με ξύσμα πορτοκαλιού, λεμονόπιτα με λικέρ κουμ-κουάτ.
