Ώρες-ώρες σκέφτομαι, ειδικά γιά το Aσσύρτικο, αν υπάρχει λόγος ύπαρξής του εκτός Σαντορίνης.
Είναι μεγάλη η σκιά του νησιού βλέπετε..
Κι΄ύστερα επανέρχομαι, αντιλαμβανόμενος πόσο ισοπεδωτικές είναι τέτοιου τύπου απόψεις, ειδικά στον χώρο του κρασιού. Και στο κάτω-κάτω, το φρούτο της Σαντορίνης δεν φτάνει πλέον, χώρια που οι ηπειρωτικές φυτεύσεις μπορεί να αποβούν μακράν πιό οικονομικές.
Οίνος Λευκός Βιολογικός, Άβδηρα, Θράκη
Ασσύρτικο 90%, Mαλαγουζιά 10%
Η βαρελάτη γιά έξι μήνες, με ιθαγενείς ζύμες, αφιλτράριστη και βιολογική εκδοχή του Ξανθιώτικου εγχειρήματος, είναι εμφατική.
Η υποψία τσακμακόπετρας και καμμένου λάστιχου, που είναι το καλό μέρος, σκεπάζονται από το λίπος και την ανεξέλεγκτη βανίλια του βαρελιού, που είναι το ανεπιθύμητο μέρος.
Ανάμεσα, φρουτώδεις και ανθικές νότες, πεπόνι και ροδάκινο, πορτοκαλανθοί, κερήθρα, κίτρο.
Λιγότερο στρεσογόνο και επιδραστικό το βαρέλι στο στόμα, καθώς τα εσπεριδοειδή κάνουν εμφάνιση καταλαμβάνοντας τον ουρανίσκο.
Γεμάτη, ξηρή αίσθηση, πυρηνόκαρπο φρούτο με σημάδια ορυκτότητας, ισορροπημένη οξύτητα, καλό τελείωμα.
Η καταφυγή σε σταδιακή εγκατάλειψη του τόσο in-your-face βαρελιού, σίγουρα θα δώσει πολύ πιό ενδιαφέροντα αποτελέσματα.
Ό,τι πρέπει γιά μιά χοιρινή, ζουμερά ψημένη μπριζόλα, το σνίτσελ κοτόπουλου θα λάβει την απαραίτητη υγρασία με την παρουσία του.
