Είναι όπως οι ακτίνες του φωτός.
Το φρούτο του Ξινόμαυρου (έτσι όπως αρχίζουμε και το μαθαίνουμε τώρα), θα βρει τον τρόπο να λάμψει, όσο κι αν προσπαθήσεις να το περιορίσεις σε σκοτεινά περιβάλλοντα.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένα τέτοιο περιβάλλον ήταν η ανοξείδωτη δεξαμενή που ζυμώθηκε και ωρίμασε.
Εδώ θα πω πως σε πάρα πολλές περιπτώσεις την προτιμώ, αφού δίνει ζωηρό, ευωδιαστό φρούτο, όπως φυσικά και την τσιμεντένια, από εκείνη την άτσαλη χρήση του βαρελιού, αλλά όπως και νά’χει όλες αυτές οι εκδοχές/οινοποιήσεις έχουν διαφορετικά αποτελέσματα και φυσικά διαφορετική στόχευση και πρόθεση από μεριάς του οινοποιού.
ΠΟΠ Νάουσα, Τρίλοφος Ναούσσης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Δεν μπόρεσα να μην μπω στον πειρασμό να αντιπαραβάλλω δίπλα-δίπλα δύο φιάλες του ’13, μία γιά την Ελληνική αγορά και μία γιά Καναδά, αφού με έτρωγε η περιέργεια.
Ίσως είναι αδόκιμη η σύγκριση, αφού 0,5%, αλλά και διαφορετική δεξαμενή ένεκα του διαφορετικού χρόνου ζήτησης, αναγκαστικά θα έδιναν μικροδιαφορές.
Ισορροπημένα και τα δύο, έχοντας μέτρια ρουμπινί απόχρωση, με το κόκκινο φραουλένιο φρούτο, τις μαύρες κερασένιες πινελιές, αλλά και τον γραφίτη με τις νότες ορυκτότητας, να έρχονται στις σωστές γωνίες με την όσο πρέπει ζάχαρη γιά να το στρογγυλέψουν, ενώ η ζωηρή οξύτητα ευδοκιμεί ευχάριστα.
Μικρό πέρασμα πρασινάδας και ελάχιστη υπόνοια εσπεριδοειδούς από την φιάλη του εξωτερικού, που δείχνει πιό ανέτοιμη και λιγότερο ώριμη, ενώ στη μύτη διακρίνεται και νότα τσουκνίδας. Πιό βαθύ και ζουμερό, με την μύτη να αφήνει να αποδράσει μιά φευγαλέα στίξη τομάτας και τσαγιού γιά την Ελληνική version.
Επίγευση νόστιμη, ζουμερή, ικανοποιητική.
Ψητά της ώρας, κους-κους με κεφτεδάκια κόκκινης σάλτσας στην κατσαρόλα.
