Ιθαγενές της Λευκάδας και σε μικρότερο ποσοστό της νοτιο-δυτικής Ελλάδας το Βερτζαμί, γιά χρόνια υπήρχε σύγχυση περί της καταγωγής του.
Υποθέσεις γιά άμεση σχέση με την Ενετοκρατία και γενικότερα με την Ιταλική χερσόνησο, ειδικότερα με το Marzemino, δεν ήταν ασυνήθιστες. Η επιστήμη, μέσω του DNA profiling απεφάνθη όμως και δεν έδειξε κανένα συσχετισμό με την γείτονα, δείχνοντας ωστόσο ισχυρή σύνδεση και πιθανή ταυτοσημία με την Κυπριακή ποικιλία Λευκάς. Τώρα, περί κότας και αυγού, μιάς και το όνομα Λευκάς προκαλεί συνειρμούς, μένει να φανεί αργότερα.
Επιτραπέζιος Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Πάτρα, Πελοπόννησος
Βερτζαμί
Ένα είναι σίγουρο.
τα κολοσσιαία ποσοστά ανθοκυανών, από τα μεγαλύτερα μετρηθέντα, δινουν κρασιά σχεδόν μαύρα σε χρώμα.
Ο δωδεκάχρονος χυμός προκαλεί αυτόματο εντυπωσιασμό άμα τη εμφανίσει. Όντας κοντά στο μαύρο, σε κάνει να αναρωτιέσαι τι στο καλό συμβαίνει.
Κομψή μύτη, πολύπλοκη, χωρίς εξάρσεις, παραδίδει αρώματα σκουρόχρωμων φρούτων του δάσους, κερασιών, δαμάσκηνου, γης, δέρματος, τσαγιού και έναν υπαινιγμό αλμύρας και βολβών.
Σχετική ισορροπία στο στόμα, καθώς η πολύ ζωηρή οξύτητα συναντά τις ισχυρές τανίνες που μετά βίας διαφεύγουν από τον χαρακτηρισμό των στεγνών, κάτι που συχνά παρατηρείται στη ποικιλία. Δημιουργούν μαζί με την σωστή αναλογία του αλκοόλ , μιά άνω του μετρίου αίσθηση σώματος, όπου το φρούτο εμπλουτίζεται και με μιά επιπρόσθετη κόκκινη χροιά. Δείχνει να θαμπώνει λίγο στο μέσο ουρανίσκο, μόνο γιά να ανταμώσει αργότερα στην ιδιαίτερα παρατεταμένη επίγευση ένα εσπεριδοειδές περιβάλλον που πλαισιώνεται από καπνό βαρελιού, μόκα, εσπρέσσο και απειροελάχιστη ξηροκαρπάτη νύξη.
Παρότι θ’αντέξει κι άλλο στο χρόνο, δεν πρόκειται να εξελιχθεί θεαματικά.
Όχι άσχημη αντίδραση με την λιπαρότητα του παστίτσιου (κλίνεται άραγε…), με κιμαδένιες συνθέσεις στα κάρβουνα, λουκάνικα και γενικότερα μπάρμπεκιου το βλέπω πιο καλά.
