Γιά λίγο.
Γιά ελάχιστα.
Γιά ένα τόσο δα, τόσο μικρό κλικάκι, έναν τόσον αδιόρατο μετρητικό τόνο.
Δεν πάτησε στην διακεκαυμένη, την πυρίπνοη ζώνη, την από άϋλα, φλεγόμενα υλικά, που στεφανώνουν την δόξα.
Γιά λίγο.
Μέχρι να βρει την ψυχή του.
Και τότε, από το αέτειο προπύργιο των νεφών, η υφήλιος θα γνωρίσει από που θα βγει ένα δυσθεώρητου ύψους ερυθρό.
ΠΓΕ Σιάτιστα, Σιάτιστα, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Ανοιχτό προς μέτριο ρουμπινί.
Αιθερικό κεντράρισμα στην μύτη. Ανθώδες, ρόδινο προπέτασμα στην μεταξένια εισροή framboise eau de vie και κόκκινων φρούτων και γλυκών Ανατολίτικων μπαχαρικών. Βοτανική κεντησιά, απαλή, ήρεμη, αδιόρατη επίφαση ωμού κρέατος, απερίσπαστη, γάργαρη ορυκτή φύση.
Το εμβόλιο του ύψους στο στόμα.
Στη σύριγγα μέσα, πολύ υψηλή οξύτητα και ασβεστολιθική διάτρηση, εκχέονται στον άϋλο καρπό -που με ένα κιλό απόδοση ανά πρέμνο, θα περίμενε κανείς κουρσούμι-, γράφοντας 860 υψομετρικές μονάδες.
Είναι το πρόσκομμα στο να προσληφθεί ο -στην πραγματικότητα- γεμάτος όγκος ως μη τέτοιος, που ανάρια γεμίζει από φράουλες, κόκκινα βατόμουρα και raspberries, με γλυκά μπαχάρια, ανθική προσαύξηση και ύπουλη βοτανική διάταξη, την ώρα που οι τανίνες συνιστούν γνήσιο σαντούκ, γλιστρώντας αέρινα, και ενώ η πιεστική όξινη προβολή, επιβάλλει αίσθηση blood orange, μπορεί και ροζ γκρέηπφρουτ.
Μακρά, πολύ ορυκτή, όξινη επίγευση, με ρεβανσιστική διάθεση του βοτανικού παράγοντα, με ήπιες φυτικές πινελιές.
Φαντάζει πανέτοιμο. Δεν είναι.
Από το ’22 θα δείξει το βιός του.
Προβατίσια λουκάνικα, χωριάτικος κόκκορας κοκκινιστός με γιουφκάδες, ραγού ώριμου βοδινού με χυλοπίτες και ντοματίνια, αλλά θα ξετρελάνει με -σχεδόν- ψητή κοιλιά τόνου και την γνωστή συνταγή μαύρων βραχόψαρων με κόκκινη σάλτσα και λαχανικά.
Τρέχω να βρω τον καινούργιο παστουρμά κόκκινου τόνου του Μιράν.
