Άσπαρτος στην Τήνο.
Ο Ροδίτης στον γρανίτη.
Το άγνωστο για το σταφύλι, κρυφό του πρόσωπο.
Μα σαν ο Κυκλαδίτικος ήλιος λιάζει τα τσαμπιά, γνώριμη μελένια λάμψη στο κρασί του.
Γλυκός Λευκός Ποικιλιακός Οίνος, Στενή Τήνου, Κυκλάδες
Ροδίτης
Ανοιχτό και κάτι, χρυσαφί.
Θεσπέσια μπαρουτένια αναγωγή με συνδρομή lead pencil, ανοίγει την αυλαία στην μύτη. Γλυκό τού κουταλιού σταφυλάκι, ζαχαρωμένα εσπεριδοειδή, orange pie και μέλι λεμονιάς, καραμελωμένα κίτρινα λουλούδια. Σακχαρόπηκτη φλούδα περγαμόντο εισάγει στο ευρύ spicy μπαχαρένιο στοιχείο με εντεταμένο Ανατολίτικο πρόσημο, μέσα εντρυφεί καλοβαλμένα η βοτανική θεματική.
Κολλώδες, συνεκτικά λιπαρό και με σχετικά βαρύ στυλ, λες και κυλάει αργά στον ουρανίσκο. Γλυκερά νόστιμο πλην ασουλούπωτο ακόμα, η υψηλή πηκτικότητά του είναι αυτή που το χαρακτηρίζει απόλυτα, εσωκλείοντας καλά όλη την οργανοληψία του. Την τελευταία, την προσφέρει σωστά χωρίς όμως δυνατή ένταση, η οποία εδράζεται κυρίως στην επιτακτική αντίληψη τής ηδύτητας. Η οξύτητα δεν καταφέρνει να προσδώσει δραστική φρεσκάδα, όπως επίσης να πείσει για μετρίου ύψους, κάνει μπορετό ωστόσο να μην μπατάρει από τα πολλά γι αυτήν, δεκάδες υπολειπόμενα σάκχαρα. Η ορυκτή γραμμή είναι αυτή που επιλαμβάνεται καλύτερα στον τομέα της ανάτασης με καίρια αντίληψη επί του πεδίου, στον φουσκωμένα μέτριο, χυμώδη όγκο.
Καλή επίγευση, παραπάνω από μέτρια. Η ορυκτότητα συμπλέει με έντονη πούδρα μπαρουτιού και ξύσμα μολυβιού, που με την σειρά τους διπλώνουν με το ωραίο bitter στοιχείο, με θορυβώδη γλύκα και το αλκοόλ να ακούγεται ανεκτά.
Δεν μοιάζει συγκεντρωμένο. Έχει χρόνο, θα το κάνει.
Γλυκό τού κουταλιού περγαμόντο, cheesecake λεμόνι, τάρτα σταφύλι, πορτοκαλόπιτα, ραβανί Βεροίας, κέϊκ εσπεριδοειδών με σιρόπι κίτρου, banofee μπανάνας.
