Πανσθενουργόν.
Η αντιπαροχή τής γενναιότητας.
Ο βίος πέρα από την άκρη τού αιώνα.
ΠΟΠ Αμύνταιο, Αμύνταιο Φλωρίνης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Ανοιχτό, πλήρως διαπερατό ρουμπινί. Σχεδόν καθόλου γκρενά, αρκετό όμως ιώδες.
Πολύ ντελικάτη και σχεδόν ντροπαλή στην έντασή της μύτη. Ρόδα αλλά και κόκκινα αγριολούλουδα, φράουλες ή μάλλον πιό πολύ χαμοκέρασα, lingonberries και tayberries, σε έναν πλού από cherry liqueur. Με εξαιρετική ευελιξία εν κρυπτώ τα φυτικά και βοτανικά ίχνη, αψεγάδιαστο βαρέλι με κομψά γλυκά μπαχάρια, η απειροελάχιστη -σχεδόν αδύνατη- αντίληψη από mochaccino και σοκολάτα, πιστοποιούν την υψηλή ποιότητά του αλλά και την συνετή του χρήση. Ούτε κατά διάνοια ρουστίκ, με εκείνη την αναιμική δερματική νότα να μην μπορεί να πείσει για την ύπαρξή της.
Εύθραυστο αλλά κόβει βαθιά στο στόμα, το κρασί αυτό κινείται στον αιθερικό ορίζοντα. Με την πρόωση των υπεραιωνόβιων πρέμνων του που ψάχνουν βαθιά μέσα στα αλλεπάλληλα στρώματα ασβεστόλιθου και άμμου, αντλεί ακέραιο ορυκτό χαρακτήρα, δωρίζοντας αβίαστη ανάταση και ενέργεια. Με την λεπτότητα τής ενσκαπτικά υψηλής οξύτητας εκχέει αψάδα από cranberry μέσα στο ανθικό κόκκινο φρούτο, γιά να δώσει μιά ατίθαση τροπή όμορφα ξινού, μέσα στην ραφινάτη λικερένια πλεύση του. Πολύ ωραία, κρυφή δόμηση από τις υψηλές τανίνες που όμως είναι αδύνατον να καταχωρηθούν ως τέτοιες, μιάς και το φινίρισμά τους, όπως και η εν γένει υψηλή τεχνολογική του μέριμνα, δεν χωρούν συζητήσεις περί τραχύτητας. Μεγάλη ελαφράδα στον ψευδώς γεμάτο, αέρινο όγκο, που ξεγελάει -όπως και πολλά πράγματα σ’αυτόν τον οίνο- γιά υδαρής ενώ σοβεί εντός του μιά σοβαρή συνοχή. Και πάλι άριστο βαρέλι, και πάλι πολύ ωραίο κρύψιμο των φυτικών ιχνών του, και πάλι νοστιμιά που καταφέρνει να γείρει το πρόσημο στο πολύ συν, στο τελικό αποτέλεσμα.
Πολύ καλή επίγευση, όλο φρεσκάδα -όπως και όλο το κρασί- και ενέργεια, συνεπεία της υψηλής ορυκτής κράσης του. Κοντρολαρισμένη άψογα, δεν αφήνει το αλκοόλ να διαφανεί, προβάλλοντας μιά cool-climate εικόνα.
Όχι στην απόλυτη-αυτόματη-αναντίλεκτη-μη αμφισβητήσιμη αναγνώριση τού Ξινόμαυρου, όχι όσο υπάρχει η περίφημη κλωνική βερσιόν τού Clone 19, γιά να διατρανώνει πόσο αφόρητη Ξινομαυράκλα είναι.
Δεν προβληματίζει σε τίποτα στο τραπέζι. Τυριά, αλλαντικά, κόκκινα ψάρια, σολομοί και τόνοι, ασφαλώς χοιρινό, αρνί, κατσίκι. Μπολονέζ και μακαρόνια με κιμά, η ενέργειά του θα το βοηθήσει στις εκλεπτυσμένες βοδινές κοπές, όπου καλύτερα να προσφερθούν ως tagliata με λευκό πιπέρι, φύτρες και έξτρα παρθένο. Η κρυφή τού δύναμη δεν θα το κάνει αναξιόπιστο απέναντι σε κοκκινιστό κόκκορα με γιουφκάδες, ή ένα tomato beef stew.
