Κέκτημαι Είλαρ.
Η σκέπη των χαμένων ονειρότοπων.
Τα εξουσιαστικά λάβαρα του Roche aux Moines.
Στο ακρωτήριο της Παγκόσμιας Προστατευμένης Περιουσίας, ακάτοικοι μεσαιωνικοί κάμποι παλαιών παραδείσων περιμένουν.
Savennières Roche-aux-Moines AOC, Rochefort-sur-Loire, Λίγηρας, Γαλλία
Chenin Blanc
Ανοιχτό χρυσαφί, αρκετά πρασινωπό παρ’όλ’αυτά.
Μυστικοί ορυκτοί κόσμοι ξεκλειδώνονται στην μύτη, η κάπνα των οποίων επιτακτική και αλλόκοσμη, ζώνει την μνήμη. Από πίσω, αθόρυβες νύξεις πετρόλ και βρεγμένου μαλλιού, παρεισφρέουν σιγανά στον πλανήτη κάπνα. Το σφόδρα πικάντικο βαρέλι με τις ήπιες βανιλάτες εκφορές και το πιπέρι να τρυπάει από κάθε μεριά με τα βότανα και τα εξωτικά μπαχάρια του, κλείνει μιά καρδιά που δεν λυγάει. Το εσπεριδοειδές μέσα της, εκτείνεται με κάθε δυνατό τρόπο, με κάθε ικανή έκφραση. Αφενός μεν όλου τού χρωματικού φάσματός του σε καρπούς, αφετέρου δε όλης της ηλικιακής διαβάθμισης και ωριμότητας, κάνει πέρα τις επικείμενες ζαχαροπλαστικές εκφάνσεις, αφού ο σφυγμός του πολύ δυνατός. Απομακρύνει δε εξαιτίας τού σφρίγους του, ακόμα και οποιαδήποτε τροπική ιχνηλάτηση, τόσο κοινή πολλές φορές για το σταφύλι. Παστίλια χαμομηλιού, ανοίγει μιά κουρτίνα κίτρινων ώριμων ανθέων, μιά ανάσα πραότητας μέσα στο έκρυθμο spicy περιβάλλον που εκτοξεύει επιθετικότητα προς κάθε κατεύθυνση, κατανικώντας μ’αυτήν ακόμα και το φλεγόμενο αλκοόλ.
Το Τιτάνιο σθένος και το Κολοσσιαίο μέγεθος και υπόσταση τού Chenin στον ουρανίσκο, είναι ο αυτόματος τιμωρός όλων όσων δεν πιστεύουν σ’ αυτό, όλων όσων το αγνοούν ηθελημένα ή αθέλητα, ως ένα ένα σταφύλι που δεν έχει όμοιό του, τα υψηλής πιστότητας οινικά δείγματα τού οποίου, ανήκουν στο απόλυτα ύψιστο κλάμπ μετρημένων στα δάχτυλα κρασιών. Η ένταση είναι αδιαχώρητη στο στόμα. Έξω από αυτόν τον κόσμο ο κραδασμός του, δεν απευθύνεται σε ανθρώπους, αφού με τεράστια δυσκολία θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στην δριμύτητα και την λυσσώδη μανία του, μάλλον για κάποιες άλλες οντότητες έχει δημιουργηθεί. Δεν νομίζω να υπάρχει μέτρηση ικανή γιά να αποδώσει την παράλογη οξύτητα που δεν τής επετράπη MLF (έτσι, για να μας τυρρανίσει κι άλλο) αφού το διατρητικό της μένος λειτουργεί και σαν όργανο βασανισμού τής Ιεράς Εξέτασης, αλλά -Θεέ μου, φεύ!- πόσο ερεθίζει ηδονιστικά. Το ετήσιο βαρέλι, όσο κι αν τροφοδοτεί με λίπος μαζί με την πρωτεϊνική ζυμώδη παραμονή, δεν μπορεί να φτάσει τον όγκο σε πολύ πάνω από μέτριο, αφού οι καταθλιπτικές βιοδυναμικές αποδόσεις των 200 περίπου κιλών ανά στρέμμα, πιέζουν την χαλύβδινη συμπύκνωση. Piquant as Hell, το ορυκτό, καπνισμένο φρούτο μάς κατακτά, μάς καταλύει, μάς αλώνει.
Εκτείνεται στα πέρατα η επίγευση, φοβερή και απειλητική σε ένταση και διάτρηση, γλυκόξινη, ξινή και περιπεπλεγμένη με την αρμύρα των μεταλλικών αλάτων. Ορυκτή καπνικότητα συμβαδίζει με απίστευτα όξινα σταθμά, παράλληλα δε, οι συμμετέχουσες δυνάμεις των πιπεράτων βοτάνων και μπαχαριών κατακαίουν τόσο, που το αλκοόλ τού 15% μοιάζει κατασβεστικό.
Μέγας Οίνος, με το αποτύπωμα τού σπάνιου αυτού AOC που επισημοποιήθηκε το 2011, να αποτελεί περιουσιακό στοιχείο για τα δισέγγονα του προνοητικού οινόφιλου.
Δεν θυμάμαι άλλη φορά να με έχει ενθουσιάσει τόσο η παρότρυνση του fiche technique, τόσο, που θα την ενστερνιστώ ως ντιρεκτίβα. Καπνιστό χέλι με γλάσο εσπεριδοειδών, το οποίο θα έθετα εκ των ων ουκ άνευ, και χωρίς να την προτροπή τού τεχνικού δελτίου. Filet mignon μαγειρεμένο με sauce Noilly. Αχινός με ζελέ μήλου. Πεκορίνο με λευκή τρούφα, αντί της Mozzarella ως πρόταση. Θα κολλήσω Tomme και Picodon, που συνήθως απευθύνονται σε ερυθρά Ermitage. Καπρικό με λεμονόφυλλα για την Ελληνική εκδοχή. Foie de lotte, foie gras σε κρούστα κουρκουμά και chutney grapefruit με μεγάλα ορυκτά κομμάτια αλατιού, Dolce Garbo με ολόκληρη συκωταριά
