Τω Αγνώστω Θεώ.
Λιτανείες για δαιμονικά.
Και τίποτε δεν εμφανίστηκε στο Παγγαίο.
Οι προσδοκίες για μία από μηχανής κατελθούσα υψιπετή δύναμη, έμειναν στο πεδίο της φανταστικής ιδεατότητας.
ΠΓΕ Παγγαίο, Κοκκινοχώρι Καβάλας, Μακεδονία
Άγνωστη τοπική ποικιλία
Βαθύ ρουμπινί με ιώδεις ανταύγειες.
Πολύ καλοστημένη μύτη που προδιαθέτει για καλά πράγματα. Σε καμία περίπτωση δεν την λες αδιάφορη, αφού καταφέρνει να εντάξει με πολύ ωραίο τρόπο στο σύνολο κάνοντάς την καλαίσθητη, μία πολύ ελάχιστη ρουστίκ ζωϊκή νότα αναγωγής που προσιδιάζει σε αλογίσια καβαλίνα, χωρώντας με κάποιο τρόπο παράλληλα και το φυτικό στοιχείο, που σίγουρα την χαρακτηρίζει σαν κοπριά λίπανσης. Ώριμη, προχωρώντας ακόμα και σε υπερώριμη θεώρηση, και έτσι, το δαμάσκηνο προσφέρεται και σε κομπόστα, το σκούρο κεράσι και σε maraschino αλλά και σε cherry mi-cuit. Ελαφρές ανθικες υπόνοιες, χωμένες μέσα σε σοκολάτα λουλουδιών -από την πολλή σοκολάτα που απαντάται-, ποιοτική, λεπτεπίλεπτη βανίλια, γλυκά μπαχάρια και ρόφημα κακάο, Irish Coffee, για ένα επιδέξιο βαρέλι.
Το να πεις αυτό το κρασί κακοφτιαγμένο, θα πέσει φωτιά να σε κάψει. Στον ουρανίσκο, υπέρτατη τεχνολογική μέριμνα και αριστοτεχνική εργαστηριακή πραγματεία, το κάνουν ανενδοίαστα πόσιμο, φανταστικά στρογγυλό και πλευστό, λες και ήταν ένα ακατέργαστο πέτρωμα που μπήκε στο στούντιο του τεχνίτη αδρό και γωνιώδες, και βγήκε λείο, στιλπνό, θαυμαστά σμιλεμένο σε ένα ανθρωπογενές προϊόν, που κράτησε όσα ήθελε από την φύση, αλλά τελειοποιήθηκε με επιστημονική λεπτομέρεια. Απολύτως μέτριος πλην αρκούντως ζουμερός όγκος, στυλιζαρισμένες πολυμεριστικά στην εντέλεια τανίνες, τις λες και κάτω του μετρίου ύψους μολονότι δεν είναι, ενώ την οξύτητα παρότι κατώτερη της μεσαίας κλίμακας, την διαβάζεις μέτρια, με μια μικρή ορυκτή υποβοήθηση. Ωραία όλα αυτά, αλλά το κρασί είναι άτονο, άνευρο, άδειο στην πραγματικότητα παρόλα τα φτιασίδια του, και από ενέργεια, αλλά κυρίως από ένταση, εσωτερική ή μη, και καταληκτικά αποστρεφόμενο οποιασδήποτε έννοιας χαρακτήρα.
Η πραγματικά μακρά επίγευση, ηπίως θερμή αλκοολικά και με ελαφρά ορυκτή σύμπραξη, ρεφάρει πράγματα ως ένα σημείο. Και υπαίτιο γι αυτό είναι το πολύ σοβαρό βαρέλι -το οποίο έχει επιτύχει εν γένει περισσότερα από το φρούτο το ίδιο- που τροφοδοτεί με άπλετη σοκολάτα σε όλες τις παρασκευές της, με τα κακάο, mochaccino και Irish Coffee ίχνη να την συνοδεύουν βαθιά. Τα bitter φυτικά στοιχεία την κατοικούν επίσης με φανατική επίταση και με menthol απολήξεις, φροντισμένα όμως προς αποφυγή αγουρίλας και υπερβάλλουσας πράσινης αγαρμποσύνης. Παρ’όλ’αυτά υπάρχουν κραταιά, δημιουργώντας την τελική εντύπωση.
Η τρέχουσα χρονιά στο εμπόριο.
Και ύστερα από τόσους τρύγους, το να μην κατονομάζεται ή να βαφτίζεται -έστω και αυθαίρετα- μιά ποικιλία, που σύμφωνα με το οινοποιείο έχει υποστεί ενδελεχές DNA Profiling για να γίνει γνωστό ότι δεν μοιάζει με καμία Ελληνική ή ξενική, δείχνει τον προορισμό και πεπρωμένο της: να παραμείνει άγνωστη.
Σκληρά και ημίσκληρα τυριά.
Κοκκινιστό κοτόπουλο με κύμινο και πιπεριές.
Μοσχαράκι με σάλτσα ντομάτας και κουκιά. Αρνάκι αλά Πολίτα.
