Τροφός κρυφών ονείρων.
Οι αιώνιες αναμνήσεις τού Ασσύρτικου.
Και πάντα μιά προσδοκία να ερεθίζει την συνείδηση.
Τα ψηλά κλωνιά που θέλουν να φτάσουν τον ήλιο της Σαντορίνης, να παίρνουν τον δικό τους δρόμο.
ΠΓΕ Θήβα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Ασσύρτικο
Σχεδόν βαθύ λεμονί.
Γνήσια, καθαρή, εκπληρωτική μύτη. Εκλαμβανόμενη ως βαθιά λιπαρή μέσω παράπλευρων οδών, στέλνει τα γινωμένα, πολύ ώριμα εσπεριδοειδή να προσληφθούν ως κρέμα λεμονιού, τα λευκόσαρκα ως ζαχαρόπηκτο μήλο, τα κίτρινα λουλούδια με σαφή καραμέλωση, γιά να στοιχειοθετήσουν τον ζαχαροπλαστικό παράγοντα που πλανάται ευθέως. Υπάρχουν ήπιες ορυκτές νότες που προσδίδουν ανάταση μέσα στην βουτυρένια αίσθηση, η δε φλούδα πράσινου μήλου ταυτίζεται με τα πιπεράτα βοτανικά ίχνη, και μαζί με τα πικάντικα μπαχάρια δημιουργούν το αντιθετικό προς το λιπαρό, πεδίο.
Εκφραστική γλύκα που κερδίζει αμέσως στο στόμα, η οκτάμηνη παραμονή στις οινολάσπες ενέτεινε βαθιά την γλυκερόλη, επενδύοντάς την με μεγαλομοριακή πρωτεΐνη και αμινοξέα, δικαιολογώντας πλήρως την ηδεία αισθητηριακή πρόσληψη, εν αντιθέσει με το φτωχό 0,5 γραμμαρίου ανά λίτρο σακχάρων. Αλλά το υψόμετρο των 550 μέτρων είναι εκεί με την ευρεία του ορυκτή διάθεση, για να ανακτηθεί ό,τι πήγε να μπατάρει με την τρυφηλή αυτή διαπίστωση και να το επαναφέρει σε δροσερή, ισορροπιστική λίμπρα. Η οξύτητα χωρίς να δίνει εκρηκτικές φωτοδοσίες, επίσης συντείνει στο πολύ ωραίο αντίβαρο του εμφανώς λιπαρού συσχετισμού, προσφέροντας αρκετό ύψος -σίγουρα και με ασφάλεια σημαντικά πάνω από μέτριο-, αναγνωρίζοντας και επιβεβαιώνοντας το φρούτο. Οι τελευταίες πινελιές αντιρρόπησης, έρχονται με τα πικάντικα μπαχαράτα και βοτανικά μέρη, κάνοντας την μέτρηση του όγκου να κυμαίνεται σε μιά τροφαντή, άνω του μετρίου διάσταση.
Ικανοποιητική επίγευση που ξεπερνάει το μέτριο μήκος, ήπια φαινολική. Με σαφήνεια ορυκτή, εδώ επιστρατεύονται οι ακόμα πιό έντονα spicy, πιπεράτες βοτανικές και μπαχαρένιες νύξεις του, για να καταβάλλουν την κρεμώδη του διαχυτικότητα, και από βαθιά μέσα του ακούγεται υπόκωφα -χωρίς όμως να κραυγάζει- το εξηνταπεντάχρονο βιός των αμπελιών.
Το λίπος και η επίφαση γλύκας στα φαγητά, τού δίνουν σοβαρή αβάντα ταιριάσματος. Λαχανοντολμάδες και γεμιστά κολοκυθάκια αυγολέμονο. Λιπαρά ψάρια στην σχάρα με σάλτσα Meyer. Πληθωρικές θαλασσινές παρασκευές, τα πηχτά αλευρωμένα, τυρένια σαγανάκια είναι το φόρτε του. Δείτε πως πάει με την γλύκα του λίπους από ζυγουρίσια παϊδάκια, τα χοιρινά σουβλάκια από μέρος του λαιμού. Τα παχιά, κρεμώδη ζυμαρικά με τις πληθωρικές λευκές σάλτσες και τα ημίσκληρα τυριά, το επιβεβαιώνουν, φτάνοντας -κάπως δειλά και άβολα βέβαια- ακόμα και σε μία κατ’εξοχήν ερυθρού matching περιοχή, το παστίτσιο.
