Φερνόν των αιώνων.
Η Αττική προίκα στην υφήλιο.
Και η ρητίνη έδυσε μέσα σε πλουμίδια ακέραστα ακόμα στον κόσμο.
Η ψυχή των πεύκων χαλαλίστηκε στην υμνητική γλύκα των εξηντάχρονων Σαββατιανών αμπελιών.
Ονομασία Κατά Παράδοση Ρετσίνα, Κορωπί Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Θολό του κερατά, βαθύ πορτοκαλί με μεγάλα κομμάτια ιζηματικής ιλύος.
Κομψά οξειδωτική, η απίθανης μοναδικότητας μύτη περνάει σε ένα spicy κρεσέντο από έλαια εσπεριδοειδών φλουδών, γιά να χαρακτεί ανεξίτηλη η ευφορία των πορτοκαλιών και κλημεντίνων που προκαλεί η ζωντανή αίσθησή τους, παράλληλα με την φρεσκάδα από αναβράζουσα παστίλια μανταρινιού, που ορκίζομαι ότι την οσφραίνομαι μαζί με το διοξείδιο. Αρκούντως μπαχαράτη, με την βοτανικότητα σίγουρα υπαρκτή, πλην όμως έχω την απόλυτη πεποίθηση ότι εξαντλείται μέσα σε ξύσμα από Kaffir lime.
Τρελά πυροτεχνήματα στον ουρανίσκο, δεν ξέρω που να καλυφθώ από αυτό που με βρήκε.
Η ευφράδεια και ευκρίνεια του ηδονιστικού φρούτου είναι πλανευτική και με εκρηκτική εκφραστικότητα, ενώ η χειμαρρώδης γλυκερολική επίθεση με την πιθανή δρύϊνη αρωγή (αφού δεν είναι εξηγήσιμη η ηδύτητα από τα μόλις 0,56 g/lt σακχάρων) χτυπάει την γλύκα στα μηνίγγια, γιά να έρθει η γιατρειά στον πλούσιο, σαρκωδώς γεμάτο όγκο από τον αμείλικτο εκδικητή της οξύτητας, που την ισοπεδώνει εξαερώνοντάς την. Το πού βρέθηκαν 7,80 g/lt ολικής οξύτητας από Σαββατιανό, θα μείνει ένα εργαστηριακό μυστικό αλλά δεν με απασχολεί διόλου, ενώ στην κυριολεκτικά σειόμενη από ένταση, κατάσταση, συνδράμει με παθιασμένες παλμώσεις το ορυκτό πεδίο, γιά να έχουμε μιά περαιτέρω πηγή ανάτασης που ξεχειλίζει από φρεσκάδα, με αυτήν την φορά το διοξείδιο να είναι πραγματικό.
Μακρά, δαιμονισμένα ορυκτή και όξινη διοξειδιακή επίγευση, με φοβερά πικάντικα και πιπεράτα αποθέματα που συμπεριλαμβάνουν spicy βότανα και μπαχάρια, και με το θερμό αλκοόλ να συμμετέχει σε έναν παράδοξα εθιστικό καύσο, με κρυφή υπογραφή του λιγοστού θειώδους. Απολαύστε την, τήν τρίτη μέρα ανοιχτό, αν έχει μείνει κάτι τις προηγούμενες βέβαια.
Να πω την αλήθεια, ρετσίνα δεν βρήκα, αλλά ξύθηκα τώρα. Βρήκα εκπληκτική νοστιμιά και ένα Σαββατιανό που βράζει από εκδίκηση και μένος γιά την κακοποίησή του όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο ενδιαφέρον που εντόπισα στην ετικέτα, είναι ότι δεν περνάει με τίποτα απαρατήρητη.
Έχω πάθει κακό.
Μεγάλη προσοχή στο ταίριασμα, μεγάλη όμως, αφού δεν έχει φυσιολογικές εντάσεις και η γλύκα ξεφεύγει.
Βάζω το χέρι μου στην φωτιά γιά χοιρινό με γλυκοπατάτα, αρνάκι με βερύκοκκα και μπράντι, ριζότο κολοκύθας, αλλά όχι γιά άλλα.
