Ήταν μιά παράξενη, επίφοβη συνάντηση.
Η με τόσο ιδιαίτερα στοιχεία ποικιλία, θα συναντούσε το μοναδικό στυλ του Σκλάβου.
Από μόνο του το σταφύλι έχει τόση ιδιομορφία, που η συνεύρεση με την οξειδωτική, open top οινοποίηση του παραγωγού, προϊδέαζε γιά υπερβολή.
Μόνο που αυτή δεν ήρθε ποτέ.
Τουλάχιστον όσον αφορά το εκτός ορίων στοιχείο, αφού ισορροπία, έστω και υψηλής κλίμακας υπήρχε.
Τα εκατοντάχρονα, κυπελλοειδούς διαμόρφωσης πρέμνα, έδωσαν μόλις 250 κιλά ανά στρέμμα πρώτης ύλης και ανέλαβε ο Ευρυβιάδης Σκλάβος να δώσει πνοή στο αντισυμβατικό εγχείρημα, περνώντας το πρώτα από ανοξείδωτες δεξαμενές και αργότερα από μεγάλες, παλιές δρύινες κάσκες, αφιλτράριστο και χωρίς θειώδη.
Τοπικός Λευκός Οίνος, Κεχριώνας, Κεφαλλονιά
Βοστυλίδι
Εκφοβιστικό, μέτριο κεχριμπαρί χρώμα, ψύχας ώριμης κολοκύθας.
Οξειδωτικού τύπου εμφατική μύτη, με αποξηραμένα ροδάκινο και βερύκοκκο, ψητό κυδώνι, υποψία ξηρών καρπών. Πετρόλ στοιχεία, ορυκτή διάθεση, αλδεϋδικό επίχρισμα, ελαφρύ ζωικό πέρασμα, γη και κρούστα πίτας.
Μονοδιάστατη πάντως, δε τη λες..
Γεμάτο στόμα, με ιδιότυπη ισορροπία υψηλής οξύτητας και αλκοόλ, εντός του εμφανώς οξειδωτικού περιβλήματος και με υψηλά ποσοστά ορυκτής επίδρασης.
Υπερώριμο και φουρνιστό φρούτο βερύκοκκου, κολοκύθας και κυδωνιού, μαζί με κερί, λανολίνη και μέλι πορτοκαλιάς.
Η τανικότητα, δεν παραλείπει να δώσει στίγμα και ακόμη περισσότερο στην μακρά επίγευση όπου αναγνωρίζονται και αποξηραμένα βότανα.
Όχι γιά τους ανυποψίαστους και σαφώς εκτός της σφαίρας των ”καθαρών”, clean-cut κρασιών.
Χοιρινό με κυδώνι ή κολοκύθα, ελαφρώς καπνιστά ψάρια, αλλά και μεγάλα ”μαύρα” ψάρια στα κάρβουνα, όπως και αυτά με ταγγές, σέρτικες γεύσεις, σαν το σκουμπρί, κοκκάλι, μεγάλα σαφρίδια.
