Οι αντιφυλλοξηρικοί φρουροί της Τήνου.
Χοντρόπετσοι, ψυχή τε και σώμα, πολύ σκληροί γιά να τους καταβάλλει το κακό.
Τα αυτόριζα σταφύλια του τόπου, στέκουν αδιάφθορα στο πέρας των χρόνων, κομιστές μιάς ψυχής παλιάς, μιάς νοοτροπίας ολιγαρκούς και λιτής, όπως και κείνης του ξωμάχου τρυγητή τους, αρνούμενοι αμφότεροι να υποταχθούν στην τρυφή που επιτάσσουν οι καιροί, αντιφρονούντες σε ψευδεπίγραφους κοσμοπολιτισμούς.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Κώμη Τήνου, Κυκλάδες
Άσπρο Ποταμίσι, Ροζακί, Μονεμβασιά
Κάτι παραπάνω από μέτριο λεμονί.
Αν και κάπως κλειστή, πολύ γοητευτική παρ’όλ’αυτά μύτη, με μέλι ακακίας, λευκά λιπαρά λουλούδια όπως εκείνα της γαρδένιας, με μελωμένα λευκόσαρκα και κομπόστα ροδάκινο, αλλά και μία υπόνοια από άγουρα κόκκινα φρούτα και λευκό κεράσι, σε ένα κομψό, μπαχαράτο περιβάλλον.
Πραγματικά ξεχωριστό στο στόμα, σε μιά σαρκώδη μελωμένη φύση που φέρνει στο προσκήνιο τα φρούτα και στοιχεία της μύτης με έναν εξαιρετικό τρόπο αποσαφήνησης, και με μιά πιό εμφανή ανάγνωση του κόκκινου θέματος. Έχοντας την πολύ καλή οξύτητα να τους δίνει ένταση και υπόσταση, στον λιπαρό όγκο που προσεγγίζει τον γεμάτο χωρίς να ακουμπάει το ταβάνι του, είναι η ίδια που εξαναγκάζει σε φαντασιακή προβολή ξύσματος κίτρου, όσο η ορυκτή πήγαση μετά τον μέσο ουρανίσκο, συντάσσεται πλήρως στα ενεργά της μέρη.
Πολύ καλή, ελαφρά φαινολική, ορυκτή, μελένια και μπαχαράτη επίγευση, με μιά νότα λευκού κερασιού και μελωμένου φυρικιού, αλλά και έναν κρεάτινο υπαινιγμό.
Φέτα ξιφία με σως μαγιονέζας, γεμιστό θράψαλο με μανούρι και ξύσμα πορτοκαλιού, λευκό σαγανάκι πεσκανδρίτσας με πιπεριές Φλωρίνης, λιμνίσια ψάρια, μυλοκόπι με πατάτες στον φούρνο, σνίτσελ κοτόπουλο.
