Συλλέκτης αρχαιοτήτων.
Η ατελής προθήκη της Ελληνικής αμπελογραφίας.
Μιά διαρκώς ανατροφοδοτούμενη πηγή γνωσιολογικού παρελθόντος.
Κρυστάλλινα ρυάκια που πλουτίζουν το μεγάλο ποτάμι, οι άγνωστες ημεδαπές ποικιλίες της στάφυλου αποτελούν την γηγενή ιερά οινική παρακαταθήκη, όσο προβαινόμενες στην αποκρυπτογράφηση και καταγραφή τους, δημιουργούν ένα εκθαμβωτικό τοπίο χλωριδιακής μνήμης.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Βαρειά Τροιζηνίας, Πελοπόννησος
Μεθενίτικο Μαυρούδι (αταυτοποίητη ποικιλία, που πιθανόν δεν έχει σχέση με την ευρεία οικογένεια των Πελοποννησιακών Μαυρουδιών)
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί.
Υψηλών προσδοκιών οσφρητική εκκίνηση στην γνήσια μύτη, με ένα μείγμα από αργιλικά, γήϊνα αρώματα, ήπια ανθική σύμφυση κόκκινων αγριολούλουδων και φρούτων. Τα τελευταία αποδίδονται στο ερυθρό φάσμα με κομπόστα δαμάσκηνου και πάστα κερασιού. Ρόφημα σοκολάτας, σκόνη κακάο και πολλά γλυκά μπαχάρια μαζί με κάποιες υποτυπώδεις βοτανικές νότες, εσωκλείουν τον προαναφερθέντα πυρήνα.
Μετρίου, ιδιαίτερα συνεκτικού, σχεδόν στέρεου όγκου στο στόμα, και η οργανοληπτική τριλογία συνεχίζεται αδιάσπαστα εξακολουθώντας να προσφέρει γνησιότητα. Βρίσκει την συντονιστική οξύτητα να βαστάει ωραία από λίγο παραπάνω από μέτριο ύψος, με την ελαφρά αισθητή στυπτικότητα από τις τανίνες να μην ενοχλεί αφενός, αφετέρου να μην τις κατατάσσει αναφανδόν στην ισχυρή, τραχιά διαβάθμιση. Αρκούντως μπαχαρώδες μέσα στην ευρεία καρβονική και γήϊνη φόρμα του, έχει την βοτανική του ιδιότητα να ακούγεται ένα κλικ περισσότερο εδώ.
Πολύ ικανοποιητική, εμφανώς πιό τανική σε αυτό το σημείο πρόσληψης επίγευση, χωρίς όμως να σκαλώνει, που επιμένοντας πηλωδώς και γήϊνα, προβάλλει και μικρή ορυκτή σκηνή. Βαθιά μπαχαράτη και σοκολατένια, βγάζει το φρούτο στο προσκήνιο με μιά ώριμη φυτική και βοτανική μέριμνα που αποδίδεται με ωραίο bitter τρόπο, έχοντας υποκρυπτόμενη καρβονικότητα.
Καταφερτζίδικο στο τραπέζι, σκληρά κίτρινα τυριά, πάστα με βοδινό ραγού, κόκκορα παστιτσάδα, γιουβέτσι, μοσχάρι στην κατσαρόλα, αλλά και ψητά της ώρας.
