Το Ασσύρτικο τον χειμώνα.
Τα κλωνιά του νησιώτη αρμυρίτη, στο ιστορικό Πάϊκο.
Τι πιό εύκολο γι’αυτόν, να αντιτείνει την θέλησή του, σε μία ακόμα εγχώρια αντιξοότητα ενός ξένου γι’αυτόν τόπο.
Τι πιό φυσιολογικό, να δείξει τα σιδερένια γονίδιά του, σφυρηλατημένα στο μαντέμι του Αρχιπελάγους, στην δυσπραγία της ορεινής ενδοχώρας.
ΠΓΕ Πλαγιές Πάϊκου, Γουμένισσα Κιλκίς, Μακεδονία
Ασσύρτικο
Βαθύ λεμονί, με χρυσαφιές ανταύγειες.
Κλειστή, φειδωλή μύτη, που την δεύτερη μέρα έδειξε πιό ζωηρά σημάδια.
Πολύ ελαφρά, αδιόρατη βανίλια, με κίτρινα πικάντικα μπαχάρια όπως και βότανα, και γινωμένα άνθη φλαμουριάς, περιστοιχίζουν τον πυρήνα των ώριμων εσπεριδοειδών και κίτρινων φρούτων.
Μιά πολύ ενδιαφέρουσα νότα βολβών, όπως και γήινο, αλλά και σε κατώτατο κατώφλι αντίληψης ζωικό στίγμα, αναπτερώνουν την πολυπλοκότητα.
Λιπαρό αλλά με μέτριο όγκο στο στόμα, επιδεικνύει υψηλό όξινο φρόνημα, με στιβαρό μπαχαρένιο περιβάλλον και έχοντας εξαφανίσει την βανίλια, προχωράει στα μέσα του ουρανίσκου με εντεταμένη εκχυλισιμότητα που του δίνει τανικό πιάσιμο. Νόστιμο κίτρινο φρούτο, με ώριμα εσπεριδοειδή ξύσματα και γινωμένη ανθικότητα στον πυρήνα, το βοτανικό πλαίσιο είναι πολύ δύσκολα αντιληπτό, όπως και τα ορυκτά σημαδάκια που χρειάζεται συγκέντρωση γιά να παρατηρηθούν.
Καλή σε μάκρος, ιδιαίτερα φαινολική επίγευση, περπατά με όξινο λεμονάτο τέμπο και μπαχαράτη, ενώ το ορυκτό αρχίζει και ξεδιπλώνεται λίγο περισσότερο μαζί με άτονη βοτανική πρόσφυση, και το αλκοόλ μαζί με το θειώδες είναι πιό αναγνωρίσιμα.
Δεν φοβάται καθόλου το λευκό κρέας, με χοιρινή μπριζόλα σούβλας και κοτόπουλο κεμπάπ να γίνονται ωραία ταιριάσματα. Ασφαλώς θαλασσινά και ψάρια, ενώ κίτρινα σκληρά και ημίσκληρα αλμυρά τυριά, όπως και μακαρονάδες με λευκές σάλτσες, θα κάτσουν μιά χαρά.
