Δολιοφθορέας μου.
Ανίερος σπιλωτής της εικόνας μου.
Ο στρατευμένος μου εαυτός που κόπηκε.
Η αναθεματισμένη μου πεποίθηση που επλήγη.
Η στρέβλωση του Αμυνταίου είναι απατηλή, δεν συνέβη ποτέ.
Τίποτα δεν μπορεί να κάμψει την πίστη μου, σαν το προωθημένο προπύργιο του Ξινόμαυρου.
Σαν και την αετοφωλιά της Σιατίστης.
Εκεί θα μένουν.
ΠΟΠ Αμύνταιον, Αμύνταιο, Φλώρινα, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Εντυπωσιακό, σχεδόν βαθύ ρουμπινί.
Πολύ κλειστή, σχεδόν ερμητικά, ιδιόρρυθμη μύτη μαύρων κερασιών και φραγκοστάφυλων, με γλυκά μπαχαρικά, νωπό βρεγμένο χώμα, φειδωλή υποψία μαύρου ορυκτού. Ως εκεί αφήνει.
Φειδωλό και στο στομα, με ικανότατη, θεμελιώδη οξύτητα και μελετημένης δουλειάς τανίνες, με τρόπο που αυτή κρύβει την αναμφισβήτητη ισχύ τους στον γεμάτο όγκο.
Αλλά η εντεινόμενη, καλπάζουσα βαθμηδόν πράσινη πυραζινική γραμμή, σχεδόν αγουρίλας, χαλάει το κάδρο.
Αμαυρώνει το μπαχαρένιο κόκκινο -πλέον- φρούτο αμετάκλητα, συνεχίζοντας απειλητικά μέχρι την μακρά, ιδιαίτερα καυστικά αλκοολική επίγευση, όπου το ανάλαφρο ορυκτό στοιχείο απλά παρακολουθεί, χωρίς να μπορεί να επέμβει δραστικά στην καλαισθησία.
Υπάρχει μιά περίπτωση περιοδικής κλειστής πράσινης φάσης, αν και δεν νομίζω. Υπάρχουν και τα δύσκολα φεγγάρια.
Χοιρινό με σάλτσα chimichurri verde, αρνί ρολό, γεμιστό με πέστο πράσινων μυριστικών, κατσίκι φρικασέ με αντίδια και μαρούλι.
