Το Μακάμ τού λεπτού ύφους.
Η χαμένη μελωδία τού Κοτσιφαλιού.
Ουσακλίδικες νότες ξεπηδούν από τον ορεινό ήλιο.
Ένας Χιτζάζ δρόμος που διαπερνά το οροπέδιο, μας θυμίζει την Βυζαντινή ζεύξη με την Μινωϊκή Γη.
ΠΓΕ Κρήτη, Καλή Συκιά Ρεθύμνου, Κρήτη
Κοτσιφάλι
Ελαφρά θολό, ανοιχτό ρουμπινί με γκρενά ανταύγειες.
Κομψή, ντελικάτη μύτη, το κόκκινο μεσουρανεί όμορφα. Ερυθρά αγριολούλουδα, η παπαρούνα προσφέρει τον ίδιο τον ανθό αλλά και τούς παπαρουνόσπορους, σε μιά ενιαία ανθική και φυτική πρόσληψη, μαζί και τα τεϊόφυλλα σαν βοτανισμός. Αφυδατωμένα goji berries και ζαχαρωμένα cranberries, cherry liqueur, πάστα φλόρα βύσσινο και νωπά, πολύ ώριμα κεράσια, μιά φραουλένια υποψία μπαίνει στο παιχνίδι. Πολύ ωραίο δεκάμηνο βαρέλι με διακριτική παρουσία, γλυκά μπαχάρια, μόκα και σκόνη κακάο, ποιοτική σοκολάτα γάλακτος και espresso. Σχεδόν αδιόρατα, ένα κρυφό ζωϊκό ίχνος ψημμένου κρέατος.
Ονειρεμένο Κοτσιφάλι στο στόμα, σε μιά αιθέρια, λεπτεπίλεπτη εμφάνιση, δείχνει εκδικητικές διαθέσεις για την χρόνια παραμέληση αυτού τού Κρητικού θησαυρού. Η γλύκα τού φρούτου μεθυστική, η νοστιμιά απολέμητη, το φινίρισμα τού οίνου ακριβέστατο, το ζύγισμά του εκπληκτικό, το βάθος του ιδανικό. Στον ζουμερό, αέρινο μέτριο όγκο, η αριστουργηματική γεωμετρία τού κρασιού το κάνει Κλασσικό, σχεδόν Βουργουνδικό, όλα είναι παρμένα σχολαστικά και με μιά κασμιρένια λείανση που δεν αφήνει πολλά περιθώρια, παρά άπειρης εκτίμησης. Βαθιά λεπτομέρεια στο φρούτο που λάμπει άμα τη ακτινοβόληση της φωτεινής οξύτητας, που το προβιβάζει, το ανατείνει, το κάνει εθιστικό, ο δε ορυκτός παράγων, σύμφυτος των 670 ορεινών μέτρων και τού σχιστολιθικού εδάφους, στέλνει κι άλλη ελαφράδα. Οι τανίνες είναι πρακτικά ανύπαρκτες, αφού η ομογενοποίησή τους με το σύνολο είναι σεμιναριακή, ώριμες και ηλικιωμένες θαρρείς, συμπράττουν ιδανικά στην αβρή αίσθηση τού κρασιού.
Η μακρά επίγευση δρέπει κι άλλες δάφνες, αφού επανασυστήνει με ορυκτή διάσταση όλον τον θαυμαστό γλυκό, ραφιναρισμένο οργανοληπτικό πλούτο τού κρασιού σε άλλη βάση, ενώ το φανταστικό βαρέλι δίνει νέα διαπιστευτήρια ποιότητας, όπου καφές Viennois και mochaccino θέλγουν.
Το Κοτσιφάλι, όπως τού πρέπει, όπως τού αρμόζει, όπως θά’πρεπε να είναι.
Πεθαίνω να το δω με έναν κοκκινιστό ροφό με μπάμιες, μιά βλαχοσφυρίδα με σταμναγκάθι και ξινή σάλτσα ντομάτας, μιά πίγκα με φασολάκια και καρότα. Το ίδιο με κοκκινιστούς μπουμπουριστούς χοχλιούς με δενδρολίβανο. Cured meats -γιατί στην ουσία δεν είναι αλεσμένα, ούτε εν τοις πράγμασι αλλαντικά- όπως απάκι με φασκόμηλο, νούμπουλο ή Τηνιακή λούντζα, τού πάνε πολύ. Αλλά η γλύκα του, δεν θα αφήσει αδιάφορα αρνί, κατσίκι μα και χοιρινό, ψητά ή με λεπτές κρασάτες σάλτσες.
