Οι φρουροί της Ικαρίας.
Οι λίγοι εναπομείναντες άνθρωποι, που βαστάνε άσβεστη την αμπελουργική μοίρα του τόπου.
Οι ελάχιστοι εγκύψαντες πάνω στην παράδοση, όχι της ραστώνης, αλλά του ποικιλιακού ιδιογενούς.
Μακριά από τους παροιμιωδώς ράθυμους χρόνους που πραγματεύεται το ντόπιο στοιχείο, η καλλιεργητική λάτρα κάποιων που ακάματα ρυθμίζουν την ζωή των ιθαγενών σταφυλιών, δίνει το δικαίωμα στο Μπεγλέρι να δει την πλαγιά από όπου ανατέλλει ο ήλιος.
ΠΓΕ Ικαρία, Προεσπέρα Ικαρίας, Βόρειο Αιγαίο
Μπεγλέρι
Ανοιχτό και κάτι λεμονί με πρασινωπές ανταύγειες.
Φρέσκια, αρωματική μύτη με λευκά άνθη και εντεταμένους βοτανικούς ρυθμούς να επικαλύπτουν τον πυρήνα ξύσματος πράσινων εσπεριδοειδών και λευκόσαρκων, ενώ εκφραστικά λευκά μπαχάρια αλλά και passion fruit με kiwi δίνουν εξωτικό τόνο.
Πολύ ωραίο, τραγανό και ισορροπημένα αρωματικό στο στόμα, με την εξίσου ισορροπημένη μέτρια οξύτητα, να τονίζει το μπαχαράτο λευκόσαρκο ανθικό φρούτο με τα εσπεριδοειδή ξύσματα και lime, αλλά και την υποτροπική περιρρέουσα ατμόσφαιρα που απαντήθηκε στην μύτη, σε έναν λιπαρό, λίγο κάτω από γεμάτο όγκο που εμφορείται βοτανικού δικτύου. Προς το τέλος, ελαφρά ορυκτή αναφορά.
Μέτρια, ελαφρά ορυκτή, μπαχαράτη και βοτανική επίγευση, με ελαφρύ φαινολικό νιώσιμο και bitter τελείωμα.
Ικανό στο τραπέζι, ιδίως αν παίζουν τα βοτανικά ντρέσινγκς.
Πράσινες σαλάτες με αχλάδι και ξύσμα λάιμ και κρέμα λευκού βαλσάμικου, χορτόπιτες, κολοκυθοκεφτέδες και μαϊντανοκεφτέδες, αρωματική καραβάνα αχνιστών οστράκων με πράσινα μυριστικά βότανα, ψάρια αλλά σπετσιώτα χωρίς ντομάτα.
