Φανατικός του Bordeaux δεν υπήρξα ποτέ.
Συγκεκριμένα της αριστερής όχθης, αν εξαιρέσουμε το Margaux.
Προσοχή, δεν ισχυρίζομαι ότι τα κρασιά του δεν είναι υπέροχα, ούτως ή άλλως στις πιό συγκλονιστικές εμπειρίες που είχα, συγκαταλέγονται χωρίς αμφιβολία μερικά απ’τα πιό φίνα δείγματα του πολυθρύλητου appellation, αλλά αυτό είναι μιά άλλη ιστορία.
Ένα από τα πέντε, ερμητικά οχυρωμένα πίσω από την περίφημη κατάταξη του 1855, Chateau, το Haut-Brion είναι ίσως η πιό παλιά καταγεγραμμένη πολυτελής μπράντα στον κόσμο και σημαντικό status symbol γιά τα υψηλά κλιμάκια της οινικής κουλτούρας.
AOC Pessac-Léognan Premier Grand Cru Classé, Bordeaux, Γαλλία
Cabernet sauvignon 45%, Merlot 37%, Cabernet Franc 18%
Από ένα όχι και τόσο ένδοξο τρύγο, το μέλος αυτό της πεντάδας των First Growths, όπως αποδίδεται Αγγλιστί το Premiers Grands Crus Classes, παρουσιάζει χρώμα όχι αδιάβλητο στο χρόνο, μέσα στους ρουμπινί κυματισμούς του, με τις ελαφριές γκρενά ανταύγειες στο μηνίσκο.
Καλής ευκρίνειας μύτη, που δεν κραυγάζει με τις εντάσεις της.
Ζεσταίνεται από διακριτικό μπαχαρώδη μανδύα, γύρω από τα ώριμα κόκκινα φρούτα του δάσους και δαμάσκηνο.
Τεϊόφυλλα, ταμπάκο, ελαφρύ δερματικό άγγιγμα και ακόμη πιό διακριτικό βοτανικό στοιχείο, με γήϊνες νότες, που αρχίζουν σιγά-σιγά και παίρνουν κεφάλι.
Η εξέλιξη χτύπησε την πόρτα, αλλά όχι βροντερά.
Εκεί που χτύπησε γιά τα καλά όμως είναι ο ουρανίσκος, όπου το φρούτο είναι απροσδιόριστο στον μετρίου βάρους όγκο του, σκόρπιο, με έντονα μαγειρεμένες και καφέϊνες τάσεις, ενώ οι τανίνες στεγνώνουν απότομα μετά τον μέσο ουρανίσκο.
Oξύτητα σε τυπικά υψηλό τέμπο, αλλά δεν μπορεί να ανανήψει το φρούτο.
Η καλή επίγευση τραβάει μαζί της τις πιό έντονες, από το ούτως ή άλλως ασθμαίνον φρούτο τανίνες, τις οποίες αφήνει λίγο πριν το τέλος, γιά μιά τελευταία αναλαμπή γλύκας.
Δεν θα πίεζα περισσότερο την τύχη μου γιά να το πιώ.
Ριζότο με άγρια μανιτάρια και τρουφόλαδο.
