Πορφυρή αγάπη.
Στην ράχη του βουνού.
Με κόκκινο ατσάλι μέσα του.
Το Μαυρόστυφο δεν βασίζεται σε καλές ή κακές χρονιές.
Επαφίεται στην γονιδιακή ρώμη και στην εκ γενετής ατενή κορμοστασιά του.
Ποικιλιακός Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Μαυρόστυφο
Βαθύ, αδιάτρητο πορφυρό, με ιώδεις ανταύγειες.
Ιδιόρυθμη μύτη που φέρει κάτι από την αυθόρμητη ζύμωση, κάνοντάς σε διστακτικό για την πεις αιθερική, στα σίγουρα. Ασφαλώς όμως αναδίδει δύναμη, συμπαγότητα και σφρίγος. Με τον πολύωρο αερισμό, έρχεται στα ίσα της για τα καλά, με πολύπλοκες συναρτήσεις. Μαύρα κεράσια, σκούρα φραγκοστάφυλα και δενδρόμουρα, κρύβουν επιμελώς το κόκκινο που ελλοχεύει, μάλλον στην μορφή του υπερώριμου βύσσινου, ίσως και ζαρωμένου κράνου. Υπάρχει διάχυτη μία ευδιάκριτη εκδήλωση δροσιάς από φύλλα μουριάς, που ασπάζεται τον φυτικό τίτλο με άκρα επιτυχία. Μελανά ζουληγμένα λουλούδια. Μελάνη, ιώδιο, μαντέμι, πιθανόν από τα οξείδια τού σιδήρου στο πηλώδες έδαφος. Λιγνίτης, γραφίτης αλλά και γαιάνθρακας, σε ένα καπνικό και καρβονικό ορυκτό αποτύπωμα. Αυστηρό στην μπαχαρένια του έκφραση, δεν καταγίνεται με γλύκα αλλά με αγριωπή πιπεράδα, μετά δυσκολίας ανάγνωση κουβερτούρας και dark roasted espresso. Ωραίο το ξύλο του βαρελιού, που δεν διεκδικεί εντυπώσεις.
Σαΐτα στο στόμα, το κρασί είναι πραγματικά ξεχωριστό, άξιο να του επιδαψιλευτούν δάφνες ιδιοσυγκρασίας, με την λέξη μοναδικό όπως αυτή αναγράφεται στο logo, να είναι η απολύτως κατάλληλη. Κράση που τρομάζει, ενέργεια που τρίζει, κραδασμός και παλμικότητα που αποσυντονίζουν, και στον γεμάτο, συμπαγή όγκο, μία ευτυχής αντιμαχία μεταξύ ατσαλένιας αυστηρότητας και πηγαίας ενθάρρυνσης εξερεύνησης των ορίων του φρούτου. Ξινό, ξινόγλυκο, και εν τέλει εξισορροπιστικα γλυκόξινο, επιτρέπει τα 1,9 γραμμάρια σάκχαρα να δράσουν -το δυνατόν- διαλυτικά στην φονική οξύτητα και να μην την αφήσουν να κόψει. Παρ’ολ’αυτά δεν λυπάται καθόλου τον ουρανίσκο, με την λυσσώδη διάτρηση και την εισχωρητικότητα να είναι ένα βήμα πριν το μούδιασμα. Δεν είναι νόστιμο, είναι υποβλητικό και καθηλωτικό, σχεδόν σαρωτικό και σίγουρα όχι για λιγόψυχους, και κυρίως όχι για θιασώτες του τρυφηλού μοντέλου των γυαλισμένων υπερφρουτωδών κρασιών, του Νέου Κόσμου φερ’ειπείν, αφού το ωμό, άκοπο δέμας του, θυμίζει Pit-bull ή μάλλον Dogo Argentino, έτοιμο να ξαμοληθεί. Απαντάται όμως έκτακτο φινίρισμα στις υψηλές, ισχυρές τανίνες, σιάζοντάς τες ευπρεπώς, μην επιτρέποντάς τες να προσθέσουν άλλο ένα ακανθώδες στοιχείο στο εκρηκτικό του ταμπεραμέντο.
Μακρά, εκφοβιστικά τεταμένη επίγευση σε όλα τα επιμέρους σημεία που το κάνουν όμορφα έκρυθμο. Αγριάδα, πιπεράδα, οξύτητα που γδέρνει και που εσωκλείει ορυκτές και καρβονικές νότες, αγκαλιάζοντας παράλληλα την φρεσκάδα της φυτικότητας (που σημειωτέον, δεν διέπεται από αγουρίλα), δίνοντας και μιά άποψη από πράσινα φρούτα. Το αλκοόλ, σφυρηλατημένο στην θωράκιση τού κρασιού, δεν γίνεται γνωστό.
Το πιό εντυπωσιακό Μαυρόστυφο από καταβολής του.
Μην τολμήσετε να το ανοίξετε σύντομα, όχι τουλάχιστον χωρίς προστατευτική στολή.
Μεγάλο φόβητρο γαστρονομικά, θα καταφύγω σε σάλτσες που θα προστατέψουν το φαγητό από τις κατασπαρακτικές του διαθέσεις. Πρώτον, βρείτε κιμά παράξενο, φροντίζοντας να έχετε φίλο χασάπη. Ιδανικά, 70% βοδινή σπάλα, 30% πρόβατο σιτεμέμο, με την δέουσα ξυνίλα. Κάντε μπιφτέκα-toll στον φούρνο με πατάτες. Απαραίτητες δοκιμές με Ajika, traditional και ντομάτας, Smoky Barbecue Sauce Γουμένισσες, Stubb’s Hickory Liquid Smoke, Peri Peri Cape Herb & Spice Chili Sauce, Go-Tan Smokey Sriracha, ώσπου να βρείτε κάποια να σας κάτσει, αφού σκέτο θα πάει άπατο. Σε μιά απονενοημένη, απέλπιδα προσπάθεια, κιλότο ελαφιού με σάλτσα φραγκοστάφυλου.
