Κραδαίνοντας από παλιά την δική του σημαία.
Που τον διαχώρισε. Που τον επισήμανε. Που στιγμάτισε με κηλίδα φωτεινή τον ξερότοπο.
Καταθέτοντας τα δικά του εσωτερικά νοήματα, που εσώκλεισε τους προσωπικούς του δαίμονες να βγάζουν φωτιά μέσα στο δικό του κρασί, που στράγγιξε το φιλοσοφικό του παίδεμα να γίνει χυμός, ν’αποσταχθεί σε σταγόνες αρχέγονες, που κλείνουν μέσα τους ικμάδες Κυκλαδίτικου ήλιου κι’αποριζάρικο ξανθό νέκταρ.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Οία, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Βαθύ λεμονί.
Μεγάλος χρόνος δαμαστής και την τρίτη μέρα ανοιχτό, έδιωξε το παχύ βαρέλι γιά να εξορύξει ορυκτή κάπνα και τσακμακόπετρα, κίτρινα άνθη, ώριμα πυρηνόκαρπα και εσπεριδοειδή, ελαφριά αύρα πικάντικων βοτάνων, ιώδιο και ανοιχτόχρωμα μπαχάρια.
Σφιχτοδεμένη καπνική και θειώδης πνεύση, αβαντάρει το φρούτο στο πυκνό, γεμάτο σώμα.
Ψητά μπαχάρια και ξερά spicy βότανα, καψαλισμένη πορτοκαλόφλουδα, ώριμα ερυθρωπά εσπεριδοειδή και πυρηνόκαρπα με αλκοολική θέρμη να συμπλέει με την τονισμένη οξύτητα, χαράζουν με flinty εκδορές τον ουρανίσκο.
Μακρά, μπαχαρένια, ιδιαίτερα αλκοολική, με υψηλή εκχυλισιμότητα επίγευση, μολυβένια ορυκτή αυτήν την φορά, με τις φαινόλες και το αλκοόλ να συναγωνίζονται και να στέλνουν αγωνιώδες σήμα γιά μη πρόωρο άνοιγμα της φιάλης.
Όχι γιά εύθραυστα, ντελικάτα ψάρια. Μεγάλα ”μαύρα” στα κάρβουνα, καπνιστή λευκή ντόπια μελιτζάνα με κύβους μοσχαριού, τυλιχτό με βότανα και τυριά ψαρονέφρι, κατσικάκι φούρνου. Τηγανητές τσακώνικες μελιτζάνες και κολοκυθάκια με πιπεριές, με κόκκινη σκορδάτη σάλτσα, στραπατσάδα με Μανιάτικο λουκάνικο.
