Σειριακός αριθμός.
Η πιστοποίηση μοναδικότητας.
Ο εσαεί προσδιορισμός αυθεντικού τύπου.
Φελλόην ές φυτείαν αμπέλων εστίν επιτήδεια.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Άνω Διακοπτό Αχαΐας, Πελοπόννησος
Μαυροδάφνη 50%, Μαύρο Καλαβρυτινό 25%, Αγιωργίτικο 25%
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί με ιώδεις ανταύγειες, ελαφρά διαπερατό.
Ατίθαση μύτη με ερυθρή ακτινοβολία, μηνύει την κυριαρχία του κόκκινου σε αγριολούλουδα αλλά και φρούτα. Αγριοβύσσινα, δαφνοκέρασα, δαμάσκηνα, περιστοιχίζονται από συγκαλυμμένη βαρβατίλα ζωϊκών τόνων, και η συγκάλυψη έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν κρίνεται ως ολοσδιόλου ρουστίκ. Πολλαπλές στρώσεις και πλήθος από μυριστικά αγριοβότανα που αναδίδουν φρεσκάδα ξαναφέρνουν το άγριο στο προσκήνιο. Άγρια μπαχαράτη τέλος, και το πιπέρι επιφανέστερο. Αφανές, επιτήδειο ξύλο, και ούτε καφενεία ούτε σοκολατερί εδώ. Μαύρη γη, ορυκτό.
Μαιναδική ένταση, και όλα γυρίζουν στον ουρανίσκο. Raw cut, με το άγριο να γίνεται ο εκδικητής της αυθεντικότητας, καθώς η οξύτητα πετσοκόβει βάναυσα, γινόμενη η ατσάλινη εμπροσθοφυλακή των αδρών εντασιακών κυμάτων τα οποία εμπνέονται και από άκοπη ορυκτή διεμβόλιση. Πρόκειται γιά ψευδαίσθηση ερυθρού κρασιού, αφού μέσα στον σφιχτό μέτριο όγκο κρύβεται ένα λευκό ενεργειακό αγρίμι όλο φρεσκάδα, που υποδύεται άκρως επιτυχημένα κόκκινη οινική συμπεριφορά. Το ξινό σε προφανή οίστρο, και τα αγριοβύσσινα, τα αγίνωτα cranberries και blood oranges, μοιράζουν απλόχερα όξινο ρίγος, με τις εξαιρετικής στιλπνότητας τανίνες, να είναι το μόνο μέτριο εδώ. Η εντεταμένη βοτανική ανάπτυξη των αγριοβοτάνων με το μυριστικό τους ταμπεραμέντο, καλύπτει τις δερματικές πτυχές με επιδεξιότητα, το άγριο συνεχίζει στα μπαχάρια, το ξύλο παραδίδει εκ νέου μαθήματα.
Μακρά, ορυκτή, ξινή to the bone επίγευση με το όξινο εργαλείο να πιάνει εκ νέου δουλειά, οι τανίνες δείχνουν μέρος της κρυμμένης δυναμικής τους. Πιπέρια, βότανα, ξινά κόκκινα φρούτα, επανερχόμενη ζωϊκή διάσταση με μικρά ανθικά μέρη, τονίζουν την ανετοιμότητά του.
Όχι νοστιμιά προς το παρόν εδώ, μόνο βία και αγριότητα γιά ένα καθαρόαιμο των ορέων.
Δεν είναι πράσινο, είναι ξινό με γοητεία όπως κάποια κακομαθημένα παλιοκόριτσα.
Το πάω φουλαριστά γιά κόκκινα ψάρια, με ωμή κοιλιά τόνου με πορτοκάλι, sashimi και tataki, να είναι θαυμάσιες επιλογές, χοντρές φέτες από μαγιάτικο και ξιφία, εννοείται. Δοκιμάστε σμέρνα, μεγάλη ζαργάνα, σκαρμό και παλαμίδα, πλακί, και πάθετε κακό. Αρνάκι φρικασέ, κατσίκι αλά πολίτα, αγριόγαλος με chimichurri μαϊντανού.
