Merlot, μιά πολυπρισματική εικόνα.
Το σταφύλι των μεγάλων κρασιών της Δυτικής Όχθης.
Η ποικιλία που ευκολύνει, θεωρητικά, πλείστους όσους προσβλέπουν σε αβανταδόρικες εκφράσεις του πλησμονικού φρούτου που πρεσβεύει, έχοντας στο μυαλό το απλό και καθημερινό.
Η άμπελος εκείνη όμως, που γιά να λάμψει εκτυφλωτικά η μία και μόνη πλευρά του πρίσματός της που αποδίδει μεγαλείο, απαιτεί αμόλευτη καθαρότητα φωτός.
ΠΓΕ Στερεά Ελλάδα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Merlot
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί.
Δεσπόζον φυτικό στοιχείο στην μύτη με πράσινη πιπεριά και φύλλα μουριάς και τσουκνίδας, με επιπρόσθετα λίγο ζελέ αλόης. Στην εμβάθυνση, καραμελένιες νύξεις πλαισιώνουν το κερασένιο φρούτο που παλινδρομεί κόκκινα και σκουρότερα, ενώ menthol στιγμιότυπο ανοίγει βοτανικά γιά ένα φευγαλέο καρέ την βεντάλια. Γλυκά μπαχάρια και λίγο πιό αγριωπά με μαύρο πιπέρι στην κεφαλή, ίσως λίγο μελάνι, γιά μιά ικανοποιητικότατη οσφρητική εμπειρία που κλείνει με εσώτερες νότες μαυροχώματος.
Αρκούντως στρογγυλό στο στόμα στην αρχική είσοδό του, σε έναν πολφώδη, απαλά γεμάτο όγκο. Ικανά δείγματα της κερασένιας κόκκινης διάστασης, προτού επιληφθεί και αναλάβει με σθεναρή εισχώρηση και προβολή το φυτικό στοιχείο, μεσουρανώντας πράσινα με άγουρους τόνους. Σχετική φρεσκάδα από την οξύτητα που ξεπερνάει γιά ένα χιλιοστό την μεσαία σκάλα, συντασσόμενη με την δροσιά θαρρείς της φυτικότητας, η οποία έχει επαμφοτερίζουσα ανάγνωση. Το πλανιάρισμα των τανινών, αφήνει ελαφρά έκθετες στυπτικές άκρες.
Πολύ καλή παρ’όλ’αυτά σε μάκρος επίγευση, ιδιαίτερα στυπτική, που όμως μονοπωλεί φυτικά και πράσινα, με αγουρωπή πικρή διάθεση, με επίσης αρκετά bitter καρβονικά αναγωγικά στοιχεία.
Χοιρινός λαιμός αλά Πολίτα, μοσχαράκι με φρέσκια κουκιά, κατσίκι με σάλτσα verde, κοκκοράκι με chimichurri.
