Υψηλές βλέψεις.
Αξιώσεις βασιλικότητας στην Κοζάνη.
Το Chardonnay σαν ανταποδοτικό φήμης.
Η ξακουστή ποικιλία ως συστατικό επιτυχίας.
Το ”σταφύλι τού παραγωγού”, μπορεί να είναι εύπλαστο όπως υπονοεί η φράση, στα κατάλληλα χέρια.
Πλην όμως είναι ανεπίδεκτο σε κανονικότητες που δεν περιλαμβάνουν μεταχείριση στα άκρα, διάφορες ή και αντίθετες της εντεταμένης χρήσης των οινολασπών -της προκείμενης τουλάχιστον φιλοσοφίας-, ώστε να αποδώσει τον εσώτερο χαρακτήρα του.
ΠΓΕ Κοζάνη, Μελίσσια Κοζάνης, Μακεδονία
Chardonnay 50%, Μαλαγουζιά 50%
Βαθύ λεμονί, με πρασινωπές ανταύγειες.
Αρκετά πληθωρική, ζαχαροπλαστική μύτη με ήπιες εστερικές παραπομπές. Κρέμα λεμονιού και citrus glaze, καραμελωμένα κίτρινα λουλούδια, βούτυρο, ενώ παραμονεύουν κάποιες νύξεις από confit πεπονιού και banofee μπανάνας, δίνοντας ένα χαλαρό τροπικό στίγμα. Το όλον, με έκδηλη λιπαρότητα υποδηλώνει εκτενές bâtonnage ή και πατημένο στα νεφρά, αφού η πρωτεϊνική γλύκα λες και την νιώθεις. Λελογισμένα spicy και μάλλον Ανατολίτικου τύπου, ενώ οι βοτανικές νότες τής Μαλαγουζιάς ακούγονται βαθιά μέσα.
Μετριοπαθές στο στόμα, δεν έχει σκοπό να συγκλονίσει με εντάσεις και διεισδυτικές επιχειρήσεις στα άδυτα της μνήμης. Λιπαρό, στα όρια γλυκερό και ευτυχώς όχι βαρετά γλυκατζουρίστικο, καταφέρνει στο παρατσάφ να μην είναι πλαδαρό, αλλά φλερτάρει τόσο έντονα με αυτό, πείθοντας εν τέλει για ιδιαίτερα άνευρο. Mε ανεξήγητο συσχετισμό τού -υψηλότατου γιά λευκό 3,63 pH- και του -απολύτως αποδεκτού, έως και επιθυμητού- 6,1 ολικής μετρήσεως σε τρυγικό, η οξύτητα δεν είναι σε φόρμα τής προκοπής, παρότι με απουσία MLF. To ανελέητο bâtonnage έχει κάνει τα αμινοξέα να χορεύουν και την ηδύτητα που απορρέει, να φέρνει σε δύσκολη θέση την ισορροπία. Κάποια ασθμαίνοντα ορυκτά σημεία το παλεύουν, η ανάταση δεν έρχεται στον υπέρχειλα μέτριο όγκο, αντιθέτως η ορθή οργανοληψία της Μαλαγουζιάς, δίνει υψηλό βοτανικό τέμπο στην ήπια μπαχαράτη αντίληψη.
Μέτρια επίγευση με ήπιο φαινολικό κράτημα, και την βοτανικότητα πλέον να καλπάζει με υψηλή bitter σημαία μέσα στο ευρύ μπαχαρώδες πλέγμα, διχάζοντας για το αν η πίκρα είναι εντάξει ή όχι.
Είπαμε, φανταστικό στικεράκι με απίθανο logo, όσο για την εν γένει αισθητική τής ετικέτας, ανεκτή ή και μιά χαρά, αν λάβουμε υπόψη ότι δύσκολα στο γραφιστικό μετερίζι υπάρχει παρθενογένεση.
Χρειάζεται όμως ένα γερό ταρακούνημα και γενναίες αποφάσεις στο οινοποιείο, αν δεν θέλουν η μοναδική αξιόλογη ετικέτα τους να λογίζεται το Ξινόμαυρο-Μοσχόμαυρο.
Θαλασσινά και ψάρια ήπιας έντασης, τηγανητά μεζεκλίκια με φυτική σύσταση, πράσινες σαλάτες, χορτόπιτες, ζυμαρικά με πέστο ή και με κρεμώδεις λευκές σάλτσες.
